zet StripSter bij je favorieten  zet StripSter bij je favorieten


 recente Blogs  vorige blog van StripSter  volgende blog van StripSter  overzicht blogs van StripSter  StripSter in Strips


 Beeld versus Woord

10 april 2012


Een strip laat een verhaal voornamelijk zien. Een roman laat de lezer zich het verhaal verbeelden. Strip (beeld + tekst) en Roman (tekst) zijn verschillende kunstobjekten ieder met hun eigen taal, po√ętica en instrumenten om een bepaald doel (ontroering, verbazing, humor, droevigheid, suspense, angst...) te bereiken. In de prachtige detective Als ik mijn ogen sluit (Amsterdam: De Arbeiderspers, 2012), van de Braziliaanse schrijver Edney Silvestre gebeurt er iets wat mij uitermate intrigeert...
Het boek speelt hier aan daar (voornamelijk aan het begin van een hoofdstuk of subhoofdstuk) met een bekend literair trucje: Aan het begin weet je niet meteen waar je bent als lezer en/of wie er spreekt. Het is een machtig wapen om spanning en onzekerheid op te bouwen, dat is duidelijk. Het is een verplichtng om verder te lezen.

Maar kun je dit procedé ook in de strip toepassen? Dat je niet gelijk ziet waar zich het verhaal afspeelt en/of wie er spreekt? Dat de striplezer als het ware in het duister tast!Spelen met wie er spreekt kun je misschien camoufleren met tekstkaders... En het beeld? Zwarte kaders en vage, neutrale, nietszeggende tekstballonen toepassen lijkt me erg simpel en gemakkelijk. Er moet een betere oplossing zijn. Toch?

Een paar mogelijke oplossingen:

- Werken met overdreven close ups. Deformatie van de werkelijheid. Als lezer weet je niet precies wat het is of waar je bent. En langzaam maar zeker zoomt de kamera in en krijg je het geheel (goed) te zien.

- Vage tekeningen. Dus dat je bijvoorbeeld niet alle contouren laat zien. De lezer moet als het ware gissen wat er op het plaatje gaande is.

- Snelle afwisseling van shots zodat het de lezer duizelig wordt...

Maar hebben jullie andere oplossingen?

Tekening deze week: Karikatuur van de vrouw van de tandarts in Als ik mijn ogen sluit die dood aangetroffen wordt door de mulat Paulo en zijn Italiaanse vriend Eduardo.

Naschrift: Er was eens een kaasboer in Gouda, die zat om de tafel zijn vrouw na. Maar zij riep heel vief; Alles is relatief: Als ik iets harder loop, zit ik jou na (vrij naar Alex van der Heiden).
 vorige blog van StripSter  volgende blog van StripSter

Reageer in ons op deze blog.
Laatste Forum-reactie (# 241) van StripSter-redactie op 12 maart 2013 om 14:55:

En Esmarel Gasman zal volgende week weer ons StripSter-blog op dinsdag vol schrijven... Alvast bedankt!


© 2012
StripSter / StripSter
10 april 2012

 http://www.stripster.eu

http://www.stripster.eu/?/scripts/blogs_pagina.php?id=466&titel=blog StripSter: Beeld versus Woord