--> index De Stripper  --> inhouds-opgave

De Stripper 17



maart 1995



Gestript

Het is elke keer weer verrassend dat er zoveel verse aanwas is. Dan ga je toch bij jezelf afvragen: "hoeveel amateurstriptekenaars zijn er wel niet in Nederland?". Helaas is dit niet na te meten. Wat wel zichtbaar is voor lezers van dit blad, is dat er talenten zijn in Nederland, die hun kunstjes laten zien in de Stripper. In zeer uiteenlopende stijlen en kwaliteiten toont men ons de ambitieuze wil om er iets groots van te maken. Omdat striptekenaar worden niet over n nacht ijs gaat, en zeker voor een beroemd of bekend striptekenaar een ongelofelijk hoeveelheid winters nodig zijn, helpt de Stripper persoonlijk de talenten naar de top. Tezamen met enkele collega's die hun meningen instuurden, gaat de Stripper in het nu volgende verhaal zijn oordeel vellen.

Via SjoSji is Marc van der Holst zich met het door velen verafschuwde 'Spekkie Big' aan het opwerken naar de crme de la crme van stripland. Hij was de winnaar van de anti-racisme wedstrijd die een jaar geleden in het genoemde blad werd uitgeschreven. Enkele Strippers probeerden hem -zonder succes- te beconcurreren, maar deze pogingen zijn niet voor de striplezers verloren gegaan.
Na de strip van Marnix van Wijk, zagen we in het vorige nummer Giovanni de Reus met zijn inzending. Gio heeft een eigen stijl, altijd herkenbaar en goed akterende, levendige figuren. Wat op tekengebied een beetje storend is, zijn die rare vouwen, nt onder de schouders. Standaard geleverd bij elk poppetje. Soms kan het wel, maar vanzelfsprekend niet elke keer. Vaak is het de vouw die de verkeerde kant op gaat. Dan kn deze er wel zitten, maar dan gaat hij omhg in plaats van omlg. Dat vooroordelen snel gemaakt zijn, laat de auteur zien door de herkenbare opmerkingen. Gelukkig worden deze met een grappig en happy end (voor de n, weliswaar) afgestraft.

"Wel grappig. Lijkt die Pterodactylus (of hoe zo'n vogelbeest ook heet) op Chriet Titulaer of is dat mijn zieke geest?", schreef een zieke geest over 'Trippel' van de jonge Maikel Meeuse. "De leeftijd (12) in acht nemend is dit zeker leuk getekend en die dino zit leuk in elkaar, alleen is het drie maal exact dezelfde dino.", voegde een tweede toe. Het geheel zou er een stukje levendiger uit hebben gezien, als Maikel de dino 'echt' had laten lopen, dus de poten in een andere stand. In het tweede plaatje was een verbaasd naar de Pteretcetera kijkende dino beter op z'n plaats geweest. Een leuke grap! Maikel, vertel me, waar komt de pseudoniem 'Doef' vandaan?

Mijnheer Marijn van den Boom (is het je wel eens opgevallen hoeveel namen er wel niet met 'Ma...' beginnen? Ma...ar dit terzijde) waagt zich op glad ijs... De vraag is of er hier ook niet sprake is van een vooroordeel. Hoewel de grap origineel leuk is (Ich bitte sie um Entschuldigungen, meine Deutsche Freunden), ligt de zaak erg gevoelig. Ook Marijn voelde dat aan, maar kan zich verschuilen achter het minderjarig en een nog onschuldig kind zijn. De wirwar van lijnen noodzaakt tot nadere bestudering, want vooral in het eerste plaatje verdwijnen de hoofdfiguren als een zoekplaatje in de tekening. Door het dikker aanzetten van de lijnen bij deze personen, onderscheiden ze zich duidelijk(er) van het decor. Het probleem van zwart/wit tekenwerk is dat je helaas wat beperkt bent op het gebied van achtergrondjes.

De 'Crime' van Marnix en Wouter van Wijk lijkt het begin van meer te zijn. 'Ugo Gogu' neemt de stagiaire aan het eind mee om hem meer praktijkervaring te geven in duistere zaken. Het verhaal laat toch een onbevredigend gevoel achter, dat moeilijk te verklaren is. In ieder geval is de regie prima in orde. Verschillende camerastandpunten en leuke shots. Het geheel is grappig getekend, maar "Leest niet lekker weg. De overgang tussen de plaatjes kan wat vloeiender.", aldus een Stripper. Maar ik denk dat de toch pas zeventienjarige tekenaar zelf zijn weg wel weet te vinden, want hij zit toch al op een flink nivo.

De grote verrassing van het vorige nummer was wel 'Igor de Bozo' van Steven van Lijnden. Geheel onverwacht ontving ik daarop de meest vertederende reakties. Van "schattig" tot "heel lief getekend". Een Stripper omschreef de strip als volgt: "Het is niet zozeer een humoristische clue, maar het is meer alsof ze op een bepaalde manier een 'emotionele snaar' proberen te raken met een lollige ondertoon.". Dat belooft nog wat voor de toekomst, want hier zijn nogal wat strookjes van geschreven. Meer aandacht zou de belettering wat mogen hebben. De letter 'L' wordt consequent in kapitalen (hoofdletters) geschreven terwijl de rest onderkast (kleine letters) is. Het is helaas allemaal in gewoon handschrift en het is algemeen bekend dat ik daar niet gek op ben.

In tegenstelling daarop, weet Aap1 een keurige letter neer te zetten. Drie maal dezelfde tekening is erg gemakkelijk, maar om te laten zien dat hij er toch nog iets voor gedaan heeft, heeft hij elk plaatje wel opnieuw getekend (overgetrokken?) en niet simpelweg gecopieerd. Maar wat maakt dat eigenlijk uit, want de grap is geslaagd!

De soms absurde humor van Roberto Bogers is bij mij ondertussen al aardig in de smaak gevallen. Helaas ontbreekt de mogelijkheid om (veel) meer van hem te kunnen plaatsen. Die apen zien er gewoon te maf uit. Hoewel hier het clich van 'smaken verschillen' ook op van toepassing lijkt, want ziehier twee verschillende reakties die ik ontving. "Niet echt grappig, niet echt mooi. Die horizon is wel heel erg recht." en "We hebben hier te maken met een echte dierenvriend en ik vond de grap dan ook erg geslaagd.". Toch moet ik toegeven, hoe leuk ik deze apen ook vond, dat de volgende opmerking terecht is: "Hij had het derde kader weg moeten laten. Het is eigenlijk dubbelop en haalt de kadans uit de grap.".

Rob Derks heeft de humor uitgevonden. Alleen al het eerste plaatje van 'Reportage' kreeg me gierend onder de tafel: Martin Lodewijk die gezocht wordt voor zijn roof van Rob z'n strip (zie Stripper 15). Reaktie van een lezer die nog niet bekend was met de 'John Cleese' van de tekenaar: "Woha, met die kin kan je iemand doodsteken!". Kritiek kreeg Rob over zijn ramen op de achtergrond. Het was maar een rare spiegeling. In het werkelijke leven weerspiegelen de ramen de overkant van de straat. Staan er huizen aan de andere kant van de straat, dan zullen de ramen van de eerste twee etages donker zijn (bij perspektief vanaf ooghoogte). Als het gebouw even hoog of hoger is, dan de gebouwen aan de overzijde, dan weerspiegelen de bovenste etages de lucht. In zwart/wit is dat dus wit. Gerrit de Jager tekent vaak de contouren van de huizen die aan de overzijde staan in de ramen. Henk Kuijpers tekent gewoon nog even de hele straat in de spiegeling.

Zo, dat zit er weer op! Hoeveel kritiek kan een mens verdragen? Dat vraag ik me altijd af als ik weer eens met het vergrootglas jullie werk bekijk. Arrogant? Moi? Blijft een twijfelachtige zaak. Net zo goed als de hele Stripper eigenlijk een twijfelachtig blad is. Je vraagt je af wat de redaktie de hele twee maanden uitvoert om dan zoveel onzinnige artikeltjes in n blad te proppen. Laat daar wat van die prachtige strips staan en dan hoeven ze niet meer te klagen dat ze niet alles in het blad kunnen krijgen. Ik zal dit slotbetoog waarschijnlijk zelf moeten gaan uittypen en zorgen dat het geplaatst wordt, anders zal het de censuur niet eens doorkomen. Awel, de groeten en tot over twee maanden.

Met trots,
* de Stripper


© de Stripper (1995)
Henk Schouten / StripSter
01-07-2000